Ont-moeten

Ont-moeten

Tijd is een ongrijpbaar goedje,

dat voor je het weet ontaardt in een onmiskenbaar 'moet-je'



We leven momenteel in een maatschappij waar we overstelpt worden met allerhande impulsen, regeltjes, het moeten, protocollen en al wat zijn doel voorbij schiet. Zolang je er middenin zit, zonder problemen met de stroom meegaat,

is daar niet zoveel mis mee. Tenminste, als als lichaam, geest & ziel in balans zijn. Is er echter sprake van enige discrepantie,

dan worden er vaak kleine signaaltjes afgegeven om ons te wekken. De ervaring leert echter dat we zó fanatiek bezig zijn

met ons levensspel, dat die signaaltjes niet gehoord (willen?) worden.


Een mooi voorbeeld tijdens mijn revalidatie proces deed zich voor, toen ik met de trein tijdens de ochtendspits vanaf

het perron in een grote groep mensen werd meegevoerd naar daar waar we moesten zijn. Nu bleek dat de ene helft

naar het Universiteitsgebouw wilde en dat de andere 'snelwandelaars' het hadden gemunt op het ziekenhuiscomplex.

Ik begaf mij ergens 'in between' met een ziekenhuiscontrole in het vizier. De stroom tweevoeters met hun blik op oneindig,

wilde toch echt 'op tijd' arriveren en ze hadden slechts één gefocust doel voor ogen...


Ik liet mij meevoeren in de kudde, totdat ik ergens middenin plots niet lekker werd en de wereld om mij heen dreigde

te gaan draaien... Wow, wat was hier aan de hand?! Daar stond ik, aan de grond genageld... Nu was dat misschien

maar goed ook, want heeft u ooit geprobeerd om in zo'n 'kudde' te stoppen...? In eerste instantie botste ze tegen mij aan,

maar al snel leerde de kudde dat dit toch nog overeind staande obstakel vermeden moest worden.

Ik zie mezelf daar nog staan. Ik heb mij niet veel vaker zó alleen gevoeld...


Totdat ik mezelf afvroeg wat er aan de hand was. Mijn hartslag maakte overuren en het koude zweet stond op mijn voorhoofd... Ineens kreeg ik het inzicht in wat hier met mij gebeurde. Plots begreep ik dat ik niet langer de snelheid van mijn oude

vertrouwde leven kon volgen, maar dat het 'ritme van mijn kloppend hart' de cadans aangaf voor een aangepast tempo

voor mijn hernieuwde ik! Voor mij persoonlijk een ware eye-opener en tevens de 'drive' om in plaats van kwantiteit,

voortaan voor kwaliteit te kiezen...






Ik nodig u uit om eens te luisteren hoe vaak we het woord 'moeten' zeggen.

Wat als het woord 'moet' in 'mag' omgezet wordt? Wellicht voelt u het verschil in druk...

Alle one-liners & gedichtjes mogen verveelvuldigd

en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie,

internet of welke wijze dan ook, met vermelding van:

Marcus C.J. van der Enden

website; www.vanganserharte.nl

Van Ganser Harte

Marcus C.J. van der Enden

marcus@vanganserharte.nl

© Copyright 2009 -2018